و هنوز نمیدانم چقدر طول میکشد تا آدمی یک روز صبح چشم باز کند و به کنار دستی اش با تعجب نگاه کند و تازه بعد از کلی تامل یادش بیاید وی اینجا چه میکند.

مکث میان اوج و فرود آهنگ همانجایی که نفس حبس میشود. گمانم همان حوالی تو را پیدا کرده بودم. بند کیف دستی ات را با دو دستت جلویت گرفته بودی به دیوار تکیه زدی بودی سرت پایین بود. شانه هایت از فرط ساییده شدن به همه دیوارهای آن پیاده روی انتظار سفید شده بود. دلم خواست باران ببارد همه چیز بشود لا دولچه ویتا همه چیز فیلم همه چیز آغوش بوسه های پی در پی نوازش های گستاخانه فشار آغوش تو چانه ات روی شانه ام....  فقط گفتم سلام. شونت خاکی شده بتکون.  فقط گفتم نگاه. گفتم سکوت. گفتم بریم.

حتی وفتی هم که زنگ می زنی می گویی قیافه ات یادم نیست. تعجب نمیکنم. من خودم هم صورت تو را سخت به یاد دارم .           اصلا همین هم شد که از خودم عکس گرفتم فرستادم روی گوشی ات. همه ی آن چیزی که در این برزخ و تنها بعد از دو روز دوری از تو یاد دارم حالا فقط ، چشمها و خنده های توست. چه شیرین بود آن زمان که گمان میکردم اینها شعرهای عاشقانه ی زاده ی ذهن های خلاق شاعران است. چه کسی باور میکرد روزی عین توی شعرها چشمها و خنده های کسی از جلوی چشمانم کنار نروند.        من با صورتت نه بانو، من از اولین دیدارمان با خنده هایت عجین شده ام.

تو را باید از نو نوشت که هر لحظه از این روزهای سفیدآبی که میگذرد نه به خاطر بودنت که اتفاقا به خاطر نبودنت تکرار ناشدنی ست.به جبر قانون شش روزه ی خلقت هستی شاید باید منتظر ماند. باید بگذرند شده با پای پیچ خورده ای گچ کاری شده گوشه ی خانه ای ساکت دور از شهر تو و خانه ی حیاط دارتان. که اگر این پیچیدگی نبود حال من این نبود که اگر این سکوت نبود کجا دلم هوای قهقه های گاه و بیگاهت را میکرد؟

دیروز روز مهمی بود و من احتمالا از آن دسته آدمها هستم که میگویند "دیروز" روز مهمی بود و شاید هیچ وقت پیش نیاید که بگویم "امروز" روز مهمی ست.خدا داند.

یاد وقتی سرهایمان به هم چسبیده بود و دست ها دور کمرهای باریک خوشدستمان حلقه.  امروز جای تو و عزیزکمان خالی بود، میان آغوش تنگ سه نفره مان .

شایان ذکر نیست این یکی دیگر زیادی تابیل است که معیارها تغییر میکنند. آدم ها بزرگ میشوند و دیگر برایشان بعضی چیزهای مهم ، مهم نیست. بعضی گزاره ها سیاه و سفید میشوند بعضی حتی سپیا. ترسم از آن است که این من احمق درون، مرا این بار گول بزند. بگوید اینها معیارهای بچه گانه ای ست مهم نیست. اما بعدها یک روز صبح که از سرما عین میگو خزیده ام زیر پتو و 4:50 دقیقه چشمهام باز می شوند بفهمم مهم بود.

وانمود میکنیم که همه چیز عقلانی ست احساسی نیست.همه چیز را بررسی می کنیم چیزی از قلم نیوفتد به هم یادآور می شویم کسی حالا حق احساسی شدن ندارد نکند عاشق شویم بچه بازی دربیاوریم. بگذاریم عقول راهنمایمان باشند. خیره نمی شویم نمی خندیم. بغض شاید اما گریه نمی کنیم. کاغذ هامان را در می آوریم لیستمان را یکی یکی تیک میزنیم. خیلی عاقلانه خیلی اتفاقی در همان لبخند اول شرم میکنیم. سر به زیر می اندازیم دوباره اد از سر. حرفهای عاقلانه که تمام میشود. نای جدا شدن نداریم. کش میدهیم صحبتهای عاقلانه را حالا فهمیده ایم که آن بازی عاقلانه تنها پرده ی راه راه روی احساسمان بود.